NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

'Nog een verhaaltje, nog een verhaaltje,' Bibi is zo te horen nog klaarwakker. Mama noemt haar vaak, mijn gekke stuiterballetje, haar jongste dochter met zo veel energie in dat kleine lijfje. Ze probeert streng te kijken. Expres Bibi’s prachtige smekende blauwe ogen te ontwijken.

'Nog eentje en dan gaat het licht echt uit,' laat mama zich toch overhalen. Bibi leunt lekker achterover in de stapel roze kussens op haar prinsessen bed. Dat lijkt al de goede kant op te gaan. Welk verhaaltje zal haar in slaap kunnen toveren?

 

Er was eens een hele mooie prinses. Ze was zo mooi dat iedereen altijd deed wat ze wilde. Hoe kon je een kind dat zo mooi was iets weigeren? Zelfs mensen die niet wisten dat ze een prinses was lieten zich betoveren door de blauwste ogen die er bestonden. Blauwer dan de lucht op een zonnige dag. De prinses heette Bibi en woonde in een land waar altijd de zon scheen en het nooit donker werd. Voor haar zevende verjaardag wilden de koning en koningin iets heel bijzonders voor hun dochter doen. Ze regelden een wedstrijd waarbij je een apart cadeau voor de prinses moest verzinnen. De winnaar mocht alles wensen wat hij maar wilde.

 

Hoeveel Bibi ook verwend werd, ze bleef een heel lief meisje. Ook al kreeg ze voor de duizendste keer haar zin, altijd bedankte ze met een glimlach. Zelfs de grootste brombeer zou hierdoor even stoppen met mopperen. In het land van de koning en koningin woonden best veel ontevreden mensen, die nooit de zon zagen schijnen. Laat nu juist één van deze mopperkonten met een geweldig idee komen, voor de zevende verjaardag van Bibi.

De koning en koningin keken elkaar vrolijk aan toen hun bediende het idee voorlas. Opgewonden stonden ze te wiebelen. Toen ze alles gehoord hadden vielen ze elkaar in de armen en dansten rondjes door het paleis. Hoe kon iemand iets verzinnen dat zo geweldig was?

‘Dit idee laat Bibi glinsteren als de mooiste stralen van de zon,’ zei de koningin.

‘Ja ik kan niet wachten lieverd’, zei de koning, terwijl hij zijn vrouw opgewonden in haar arm kneep.

 

Bibi wist wel dat er allerlei geheimzinnig dingen om haar heen gebeurden, maar dat gaf niet. Ze hield van verassingen dus ze zou rustig afwachten tot ze echt jarig was. Het personeel kreeg te horen dat ze niets mochten vertellen over het cadeau. Dat was wel moeilijk maar iedereen werkte goed mee.

Vreemd genoeg kreeg Bibi op een dag een briefje over het cadeau zonder dat iemand het merkte. Iedereen was te druk met de voorbereidingen voor haar feest. Bibi kroop onder een struik en keek nieuwsgierig naar de roze brief in haar hand. Ze voelde haar wangen gloeien. Wat spannend. Een geheim helemaal voor zichzelf. Ze scheurde de brief open en razendsnel vlogen haar ogen over de regels.

Voor Bibi de allermooiste en liefste zon van het land. Je weet het nog niet, maar ik heb het beste idee voor je verjaardag. Als beloning mag ik iets wensen. Ik wens, ik wens, dat de zon 's avonds ondergaat als jij gaat slapen en weer opkomt als je wakker wordt. Alleen dan zullen de mensen echt gaan genieten van de zon even bijzonder als jouw mooie lach.

 

En zo gebeurde het. Bibi straalde op haar verjaardagsfeestje. Iedereen in het koninkrijk was uitgenodigd en liet een witte ballon los met een persoonlijke wens voor Bibi. Vanaf dat moment waren er wolken in het land, gevormd door duizenden witte ballonnen met wensen voor Bibi. Elke keer als Bibi in de rest van haar leven een wolkje zag, wist ze dat er een weer een wens vervuld zou worden. Ook de mopperkont kreeg zijn beloning. De koninklijke toverfee deed verschrikkelijk haar best. Die avond zakte de zon in de aarde toen Bibi haar ogen sloot en tevreden in slaap viel. Pas de volgende ochtend kwam hij weer tevoorschijn toen de prinses haar ogen opende. Vanaf Bibi's zevende verjaardag kende het land geen bromberen en mopperkonten meer.

Een wens voor prinses Bibi