NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

Doe eens gek!

Meester Joost houdt van stoute kinderen. Een dag zonder stoute kinderen vindt hij zo saai! Zo saai dat hij ervan moet gapen.

Zelf was hij verschrikkelijk stout toen hij klein was. Iedereen werd gek van hem. Papa, mam, de juf op school en vooral zijn oma. Zijn oma kon geen nee zeggen. Als ze in de grote bruine ogen van haar kleinzoon keek, dan vergat ze dat ze streng moest zijn. Als hij zijn allerliefste lach liet zien, dan werd haar hart warm. Eerst moest oma nog wel lachen, maar daarna huilde ze om alle stoute dingen die Joost had gedaan.

 

Meester Joost is nu zelf papa. Zijn eigen dochtertje is natuurlijk niet saai. Ook al is ze het allerliefste meisje dat er op aarde rondhuppelt. Joost probeert stiekem een bengeltje van zijn engeltje te maken. Dat is nog niet gelukt. Helaas. Elke dag vertelt hij verhaaltjes over Boris en Bea, twee stoute kabouters. Meester Joost hoopt op een eigen stoute kabouter. Jammer Joost! Je dochter is en blijft een lief engeltje. Behalve die ene keer dan.

 

"Boris kom een hier,' roept Bea en ze fluistert iets in zijn oor. Boris krijgt lichtjes in zijn ogen en zijn gezicht wordt één grote lach.

'Ja, dat doen we! Wat een goed plan.' Hij is zo blij dat hij Bea een grote kus op haar kleine wangetje geeft. Bea duwt hem weg.

'Hè bah, doe niet zo lief jij!' roept ze. Ze trekt een vies gezicht, trekt aan zijn arm en springt snel op zijn rug. Boris schrikt en valt bijna om. Net op tijd kan hij Bea's beentjes vastklemmen onder zijn armen en begint hij te rennen.

'Kom op, snel naar engel Marieke,' roept Bea hard.

'Ja we gaan meester Joost trots maken. Ik wil vandaag een tien voor stout,' lacht Boris.

Bij het huis van meester Joost laat Bea zich van Boris rug glijden.

'Zachtjes nu,' fluistert ze tegen haar kaboutervriendje. Bea zwaait drie keer met haar armen boven haar hoofd. Een witte vogel komt vanuit de lucht langzaam dichterbij. Als hij op het gras is geland, tikt zijn snavel Bea even aan.

'Hé joh, wat doe je nou?'zegt ze boos terwijl ze zich aan zijn vleugel overeind trekt.

'Goedenavond mevrouw Bea. Kan je niet meer tegen een grapje?' kwettert de vogel.

'Nee, ik vind alleen mijn eigen grapjes leuk,' zegt Bea alweer een beetje lachend.

'Heb je de bestelling bij je? Ok, naar boven dan,' knikt Bea naar de vogel. De kabouters hijsen zich op zijn rug en de vogel vliegt door het open raam Marieke's slaapkamer binnen. Voorzichtig maakt Boris het mandje van de nek van vogel los en sluipt naar het bed waarin Marieke rustig ligt te slapen. Heel zacht geeft hij haar een klein kusje op haar neus en laat het mandje naast haar bed staan.

 

Als Marieke haar ogen opendoet is het eerste dat ze ziet een schattig roze mandje. Nieuwsgierig gaat ze op de rand van haar bed zitten en kijkt wat erin zit. Het is een mooi versierd chocoladetaartje. Verpakt in plastic met een briefje eraan. Snel vouwt Marieke het briefje open.

Lieve Marieke,

Geef je vader een koekje van eigen deeg. Dit lijkt een taart, tot je er een hapje van neemt!

Groetjes, Boris en Bea

 

Papa kijk eens wat ik van de kabouters Boris en Bea gekregen heb!' maakt Marieke haar vader wakker. Ze lacht haar allerschattigste lach.

'Je lievelingstaart. Je zegt altijd dat ik je daar 's nachts voor wakker mag maken. Neem je een leker hapje?'

Joost kan zijn lieve dochter nooit iets weigeren en hapt in de mooie taart uit het mooie mandje. Marieke blijft lachend naar hem kijken en ziet hoe haar vaders gezicht eerst rood wordt en dan groen. Met moeite weet hij de hap binnen te houden. Hij probeert te lachen en net te doen of hij het enorm lekker vindt.

'Vies hè papa!' giechelt Marieke, terwijl ze over de grond begint te rollen van het lachen.

'Als je straf wilt geven dan moet je bij Boris en Bea zijn!'