NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

In het circus met de honden

‘Mama is het nog ver, zijn we er bijna?’ vraagt Nicole slaperig. Het is een lange reis naar hun vakantiehuisje.

‘Het duurt nog we even schat, ga maar weer lekker slapen,’ fluistert mama van achter het stuur. Nicole’s zusje Denise ligt opgekruld naast haar met haar hoofdje op haar been, net als een hondje. Ze wil zo graag een hond, maar dat mag niet en in plaats daarvan heeft ze alleen een zusje. Haar zusje luistert nooit en dat zou een hondje wel doen.

 

‘Hé Nicole ben je wakker?’ hoort ze ineens iemand zeggen. Verbaasd opent ze haar ogen, waar is ze? Boven haar hoofd ziet ze een rood met wit doek, waar allemaal vlaggen en ballonnen aanhangen. Ze gaat zitten en kijkt om zich heen. Rondom staan tribunes, maar er zitten geen mensen op. Het lijkt wel of ze in een circus is. Hoe kan dat nou ineens?

‘Nicole, ik zie dat je wakker bent, kom je hierheen?’

Weer diezelfde vriendelijke stem. Nicole kijkt naar de richting waar het geluid vandaan komt en ineens ziet ze bovenin de tent een klein meisje op een trapeze schommelen.

‘Oh ja, wat dom van me, dat gaat natuurlijk een beetje moeilijk, wacht maar, ik kom bij jou,’ lacht het meisje. Ze zet af op haar schommel en als ze genoeg vaart heeft laat ze los. Nicole schrikt en schreeuwt angstig dat het meisje op moet passen. Het lijkt wel of het meisje kan vliegen, zo licht beweegt ze zich door de lucht naar beneden. Na drie salto’s landt ze netjes op haar voeten vlak voor Nicole.

Met open mond staart Nicole haar aan.

‘Mijn naam is Suzanna, leuk kennismaken. Ik heb veel over je gehoord.’

Nicole denkt, hoe kan dat nou? Ik zie je voor het eerst, maar ze zegt niets.

‘Leuk dat de beroemde hondenkunstenaar uit Nederland naar ons circus komt,’ zegt Suzanna.

Ze denkt dat ik een optreden met honden verzorg, denkt Nicole. Nou kom maar op met die honden, misschien ben ik wel een natuurtalent. Suzanna fluit tussen haar vingers en daarna komen er vijf witte honden de piste inrennen.

‘Nou succes hè!’ Suzanne laat haar trapeze weer zakken, klimt erin en verdwijnt uit beeld. Daar staat Nicole dan met vijf vreemde honden, wat nu? Ze voelt haar hersens kraken. Eerst maar even een dansje om de spieren los te maken. Wat is dat nu, wat doen die honden, ziet ze dat goed? De honden doen precies alle bewegingen na, die Nicole in haar dans maakt. Waar hebben ze dat geleerd? Niet van haar in ieder geval. Suzanna klapt enthousiast van boven uit de tent.

‘Ga door, hartstikke leuk,’ gilt ze.

 

Nicole krijgt de smaak te pakken en bedenkt vliegensvlug een toneelstukje in haar hoofd, daar is ze goed in. Elke hond krijgt een eigen rol. Het lijkt wel of de honden haar gedachten kunnen lezen, want voordat Nicole het door heeft, spelen ze allemaal precies hun rol. Dat is knap. Wat zijn dit voor wonderhonden? Ze begint de hond die het dichtst bij haar zit te knuffelen.

‘Knappe, lieve hond van me, hoe doe je dat?’ lacht Nicole. De hond begint haar in haar gezicht te likken en dat kietelt. Wat schattig, was het haar hondje maar denkt Nicole ineens verdrietig.

 

‘Lang zal ze leven, lang zal ze leven,’ wordt er ineens gezongen.

‘Sta op slaapkop, je cadeautje heeft je nu wel lang genoeg gewassen volgens mij,’ hoort ze mama zeggen. Nicole opent haar ogen en ziet een schattig klein wit hondje op haar kussen zitten. Dit wordt de mooiste vakantie van haar leven!