NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

Joris het paard

'Mama, waarom ziet Joris er anders uit dan ik?' vraagt Denise met een diepe denkrimpel tussen haar mooie bruine ogen. Joris is het paard van de buren. Denise is verliefd op Joris. Als ze groot is mag ze op hem rijden, heeft de buurman beloofd. Mama zucht. Wat moet ze daar nou weer op antwoorden?

 

'Er was eens een heel mooi land met alleen maar bomen, bloemen en groene weiden. Het was geen land zoals wij het kennen, want er woonden geen mensen. Johan, de man die dit verhaal heeft opgeschreven, heeft er maar een paar maanden gewoond. Daarna heeft geen mens meer een voetstap in Paardenland gemaakt. Johan kwam op één van zijn reizen per ongeluk in dit bijzonder land terecht. Hij was de eerste man die ooit een paard gezien heeft. Toen hij terug naar huis ging nam hij stiekem twee veulentjes mee op zijn schip, één jongetje en één meisje. Vanaf dat moment waren er ook paarden in de rest van de wereld.

Paarden zien er dus anders uit, omdat ze uit Paardenland komen,' zegt mama.

 

Paardenland daar wil ik heen denkt Denise. Dan ben ik het enige meisje samen met al mijn lievelingsdieren. Ik ben per ongeluk in het verkeerde land geboren denkt ze. Denise loopt naar buiten naar de wei waar Joris staat en roept hem. Meteen rent haar lieve vriend naar haar toe en likt haar uitgestoken hand. 'Joris zullen we samen teruggaan naar jouw land?' vraagt Denise, terwijl ze het paard dromerig aankijkt. 'Is goed schatje. Spring maar achterop, dan gaan we!' zegt Joris ineens met een mooie zware stem. De mond van Denise valt open en haar ogen worden groot.

'Joris zzzzzei je wwwwat?'stottert ze opgewonden.

'Ja je hebt me wel gehoord. Er is niets mis met die mooie oortjes van je toch? Nee nu geen vragen meer stellen, dametje. Als je naar Paardenland wilt, dan moet je nu opstappen, anders ga ik alleen,' zegt Joris een beetje geërgerd. Denise wil haar lieve paard niet boos maken, maar hoe moet ze zonder zadel in haar eentje op de rug van haar vriend komen? Plotseling komt er een grote gans aanvliegen die zonder het te vragen in de kraag van Denise's rode jurk bijt en haar op het paard tilt. 'Hou je goed vast aan Joris kind. Vertrouw op hem!' gakt de gans vriendelijk en geeft Denise een knipoog. Denise gaat op Joris liggen met haar armen om zijn hals en fluistert in zijn oor: 'Zullen we gaan, dan?' Ze vindt het best eng als Joris begin te lopen maar ze vertrouwt er op dat hij haar niet laat vallen.

 

Na een paar uur reizen door heel veel donkere bossen, komt eindelijk Paardenland in zicht. De bossen hebben zoveel bomen, die allemaal op elkaar lijken, dat ieder mens erin zou verdwalen. Haar knappe Joris weet precies de weg. Trots geeft ze hem een kusje tussen zijn oren. Denise kijkt haar ogen uit als ze Paardenland binnenrijden. Dat een land zo mooi kan zijn zonder mensen, die er lelijke huizen bouwen en lelijke wegen aanleggen, waarop ze met lelijke auto's rijden. Al snel ziet Denise het eerste paard voorbijgaan en nog één en nog één. Overal waar ze kijkt zijn paarden, alleen maar paarden. De paarden groeten Joris maar lijken haar niet te zien. Ze hebben natuurlijk nog nooit een mens gezien dus ze weten niet dat ze ook 'hallo' tegen haar kunnen zeggen. Na het zoveelste paard dat doet alsof ze niet bestaat begint Denise zich een beetje verdrietig te voelen. Dit is toch niet de manier waarop vrienden met elkaar omgaan? 'Joris, zullen we weer naar huis teruggaan?' vraagt Denise met een zacht stemmetje, terwijl ze hem achter zijn oor kriebelt. 'Hè nee we zijn er net, ik wil eerst mijn familie bezoeken,' moppert Joris. 'Maar ik verveel me zo! De paarden doen helemaal niet aardig tegen me, Joris,' jammert Denise.

'Als jij nou gaat slapen onder deze struik dan haal ik je vanavond weer op, dat beloof ik,' zegt Joris ineens een stuk vriendelijker en hij lacht zijn liefste paardenlach erbij. Daar kan Denise geen nee op zeggen, ze is trouwens best moe.

 

'Denise wordt je wakker. Je vriendinnetjes zijn aan de deur. Ga maar lekker buitenspelen. Het is heerlijk weer,' hoort ze haar mama in haar oor fluisteren.