NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

KOUD

We zijn allemaal in liefde met elkaar verbonden

‘Mama, word wakker.’ Twee kleine handen slaan op de dekens, waaronder Malika opgekruld ligt. Het lukt haar niet om warm te worden sinds ze alleen slaapt. Ze kijkt in de stralende donkere ogen van haar dochter, Aisha, en voelt de laatste flarden van haar nachtmerrie oplossen.

‘Kom, even bij me liggen hartje,’ fluistert ze, terwijl ze de dekens een stukje omhoog tilt.

‘Nee, mama, kom! Je moet nu opstaan. Kijk dan, de wereld is betoverd.’

Voorzichtig slaat Malika een been over de rand van haar bed en trekt de dekens mee omhoog. In een cocon van roze dons en wol loopt ze naar haar dochter, die springend bij het raam staat en de gordijnen als een dak boven haar hoofd uitspreidt. Ze vangt het tengere lijfje in de witte nachtjapon in de dekens en gluurt onder het gordijn door mee naar buiten.

‘Kijk, mama. De wereld is niet donker meer. Dat is toch sneeuw?’

‘Ach ja, kijk nou! Heb je dat op school geleerd? Was papa maar hier, die is geboren in het oosten van Syrië, daar zijn de winters kouder en met sneeuw. Papa zou zo graag met je buiten hebben gespeeld nu.' Ze trekt de afgezakte deken over haar schouder.

‘Is papa hier als de sneeuw er nog is?’ Aisha draait zich om en zet haar voeten op de hare. Malika verzet haar voeten en samen kijken ze naar de vlokken die een witte laag op het grote grasveld vormen.

‘Ga maar vlug je allerwarmste kleren uit de koffer over elkaar aantrekken. Gelukkig heb je een warme jas gekregen van die aardige mevrouw. Er liggen vast mutsen en handschoenen. Kijk de eerste kinderen zijn al buiten. Ga spelen, Aisha.’

 

Malika laat zich in de berg dekens op bed zakken. Haar beltegoed is bijna op.

‘Met mij, lieverd. Aisha speelt buiten in de sneeuw. Haar eerste sneeuw en nu ben je er niet. Hoe lang ben je nog onderweg? Ik hoop dat het lukt. Doe voorzichtig. Wij zijn hier veilig. Ik mis je zo, Said. De sneeuw wacht vast op je. Dag.’

 

Gillende kinderstemmen trekken Malika terug naar het raam. Met haar voorhoofd tegen het koele glas schieten haar ogen naar alle hoeken van het besneeuwde veld. De sneeuwballen vliegen over en weer. Aisha staat aan de kant en laat de sneeuw op haar gezicht vallen. Steeds meer kinderen sluiten zich aan.

Ze draait zich om en zet een grote pot thee, voor straks.