NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

De rode spiraal

Hij was wit. Iemand had er met rode verf een spiraal op geschilderd.

┬┤De boom wordt hoe langer hoe dikker.` Steeds meer ineengeslagen handen in een draaiende kluwen warm kloppende harten. Opgewonden adem tegen achterhoofden en in nekken. Ze kon het touwtje razendsnel weer om het hart draaien. Op, neer en weer op tijd omhoog. Precies op tijd. Het record stond op vierennegentig minuten en nog wat seconden. Aan het einde van de draad wachtte de straf. Daar was ze nog het meest jaloers op. Zij mocht alleen uren achter elkaar het touwtje in beweging houden, terwijl hij alle tijd had om iets nieuws te verzinnen. Nog erger, nog harder. Pijn, totdat het touwtje opnieuw om het hart zat, haar vinger terug in het lusje en ze van voren af aan kon beginnen.

 

`Laat eens zien. Wat heb je daar?' vraagt Juf. 'Dat is een mooie. Weet je hoe het moet?'

'Nee. Hij is van mama. Ze is weg.'

'Ach kindje. Wat verdrietig. Ze had je mee willen nemen, samen met die mooie jojo.'

'Nee, ze is ons vergeten.'

'Pas er maar goed op. Dan geef je hem terug als ze er weer is. Geef Klara maar een hand dan draaien we om de boom. Zing maar mee. De boom wordt hoe langer hoe dikker. Draai maar, Sophie, draai maar.'

Vanmiddag maakt ze een afspraak met de vader. Het kind blijft steeds vaker in de schaduw staan.

'Fijn dat u meeleeft met mijn dochtertje. Ik had zelf contact met u willen zoeken. We gaan verhuizen. Andere omgeving. Dat is beter. Dank u wel. tot ziens.'

Vader heeft haar ziek gemeld. Dertig andere kinderen vragen om aandacht van de juf. De directeur maakt melding van uitschrijving. Hij knikt even kort naar haar tijdens de teamvergadering.

 

'Laat eens zien. Wat heb je daar? Ik heb je toch gezegd dat je niet aan de spullen van mama mag komen. Geef hier, dan gooi ik dat rare ding weg. Alles wat je moeder heeft achtergelaten is waardeloos.'

'Nee papa. Ik wil hem houden. Juf vindt hem mooi. Wanneer ga ik weer naar school?'

Toen moest ze met de jojo spelen. De hele dag. Papa gaf haar les. Was streng als ze faalde. Misschien mocht ze terug naar school als het goed ging. Misschien kwam mama dan weer terug. Was het net of ze even weg was geweest. Op en neer en weer omhoog. Dag mama daar ben je weer.

 

Ik ben onderweg. Binnenkort kom ik je halen Sophie. Meisje van me. Pas je goed op onze jojo. Ik ben halverwege de rode lijn. Zo moe van het draaien. Een baan, een huis, betere vrouw, lievere moeder. Als ik goed genoeg ben, haal ik je. Nog even volhouden. Ik ga omhoog, blijf niet meer bungelen onderaan het draadje. Echt. Je moet me geloven. We krijgen het goed samen. Je kamertje is al klaar. Wit met rood, net als onze mooie jojo. Ik sta bij het hek van school als de bel gaat. Op, neer en weer omhoog.