NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

De wijze les van de meesteres

‘Meesteres zoekt iemand om de liefde mee te delen.’ PS Niets is wat het lijkt.

De reacties beginnen nu binnen te komen. Elke dag een paar. Ze houdt de mannen nog even in spanning.

 

‘We zijn uit elkaar gegroeid. Alles wat simpel is, moet voor jou altijd ingewikkeld zijn. Dat ‘meesteressen gedoe’ van je. Ik snap niet waar je mee bezig bent. Al heel lang niet meer. Geen flauw idee.’

Het zit op de bank en het praat. Wie is dit? Verbijsterd kijkt Sofie hem aan, probeert zijn blik vast te houden. Hangende schouders, vermoeid. Een klein kind dat zijn zin niet krijgt. Zo wordt haar zware, maar oh zo waardevolle groeiproces afgedaan, door haar lief. Het enige dat bij Joost groeit op gezette tijden is een prettig tijdverdrijf, maar holistisch? Nee.

Jarenlang lig je naast elkaar in bed. Soms los, soms vast. Hoe goed denk je iemand te kennen? Weggedoken in een hoekje van de bank zijn hoofd, vol zware gedachten, ondersteunend met één hand. Sofie blijft hem aanstaren en probeert de echte Joost onder het masker te zien. Haar hand rust op haar bonkende hart. Ze voelt haar wangen branden. Een dodelijke stilte vult de ruimte. Ineens middenin deze leegte weet ze het. Een dieper weten. Met een lange uitademing stroomt de spanning uit haar lichaam.

‘Je hebt gelijk schat. Zoals altijd. Wat stel je voor? Wat dacht je van jij de auto en ik de flat met complete inboedel?’ Ineens springt Joost overeind, gestoken door een naald met nieuwe levensenergie. Hij neemt haar snoepje met beide handen aan. Zo makkelijk gaat dat dus. Hoe goed kent ze zichzelf eigenlijk? ‘Wat zie je als je nu naar me kijkt, Joost?’ ‘Je bent perfect, zoals altijd. Als het leven een spel was, dan zou ik nooit van je kunnen winnen. Ik wil ook een keer winnen, snap je dat, Sofie? Het spijt me.’

 

Zes maanden geleden zwaaide ze Joost uit in zijn mooie auto. Een koffer en een paar tassen op de achterbank. Hij had niet veel nodig in zijn nieuwe leven. Een simpele ziel. Nog steeds de knappe vent waar ze knetterend verliefd op werd. Alleen zijn ogen zijn niet meer van toen. Die zien haar niet meer. Niet gezien worden, is dat niet de grootste nachtmerrie van ieder kind? Het was goed dat hij nu met zijn hele bezit uit haar leven wegreed. Ze zou dit alleen doen. Dat kind was al lang getroost en veilig ingestopt.

 

De vrouw in haar roept nu om aandacht. Blieb, een nieuwe potentiële liefde! Haar telefoon blijft waarschuwen, achter elkaar. Vanavond ga ik een keuze maken. Mijn eerste klant. Dat wordt spannend. Sofie sluit even genietend haar ogen. De voorpret is minstens zo leuk als het echte werk. ‘Vanavond om acht uur sta ik voor je deur.’ Haar eerste keuze is op Johan gevallen, ingegeven door haar gevoel. Ze hoopt op een nieuwe klantenkring en wie weet een nieuwe liefde.

 

‘Oh daar ben je. Kom binnen, Sofie. Dus jij bent de vrouw achter die mysterieuze advertentie?’ Johan helpt haar uit haar jas en gebruikt dat moment voor een snelle inspectie. De zwart leren broek en hoge rode enkellaarsjes passen in het beeld. De lange blonde krullen niet. Sofie ziet er uit als een engel die iets stouts in gedachten heeft. Johans nieuwsgierigheid is geprikkeld. Dit kan wel eens een bijzondere avond worden. Hij laat het initiatief aan de meesteres. ‘Dag Johan, mag ik je slaapkamer zien?’ ‘Oh, ik dacht eigenlijk eerst aan een drankje. Nou goed, jij bent de baas vanavond.’ ‘Wil je me een glas water inschenken, dan controleer ik alvast of je slaapkamer geschikt is.’ Nou die bijzondere avond is nu al een understatement. Zo’n spannende dame heeft hij nog niet eerder ontmoet. Johan kijkt diep in haar engelenogen en voelt zijn wang trekken als hij glimlacht. Met de handen in de zakken blijft hij weifelend in de deuropening naar de keuken staan. ‘Je ziet er uit als een jongetje dat zijn eerste kattenkwaad gaat uithalen. Ik eet je niet op hoor. Is dit je slaapkamer?’

Johan knikt en schiet de keuken in voor een karaf water met twee glazen. Wat nu? Hij plenst wat koud water in zijn verhitte gezicht. Licht hijgend loopt hij met het dienblad naar zijn slaapkamer. Laat het los en wacht af, Johan. Het zal wel geen toeval zijn, dat jou dit nu overkomt. Tijdrekkend loopt hij zo langzaam mogelijk, het blad balancerend op één hand. ‘Sofie, hier is je water. Mag ik binnenkomen?’

 

Aarzelend blijft hij voor de deur van zijn eigen slaapkamer staan. Er komt geen antwoord. Johan duwt de deur zachtjes met zijn schouder open. Sofie ligt op bed. Haar haren als een stralenkrans op zijn hoofdkussen. Haar rode laarsjes netjes naast elkaar voor het nachtkastje. In wat voor droom is hij beland? Wat doet die engel in zijn bed? Hij bukt om het blad met water op de grond te zetten, pakt één van de glazen en begint gulzig te drinken. Onder zijn haren voelt hij de zweetdruppeltjes naar beneden glijden. Gefascineerd blijft hij naar Sofie kijken, bang om haar te storen. Ineens opent ze haar ogen en kijkt hem recht aan. ‘Oh daar ben je Johan, kom je liggen?’ Ze komt overeind en gaat op de rand van het bed zitten, ruimte makend voor hem. ‘Ja goed, hier is je water.’ ‘Dank je lekker.’ Haar rode lippen omsluiten de rand van het waterglas. Langzaam laat hij zich op zijn bed zakken haar geen moment uit het oog verliezend. ‘Sluit je ogen en ontspan je. Je hoeft niets te doen. Alleen maar te genieten.’ Haar stem klinkt hypnotiserend. Johan sluit zijn ogen en wacht af. Het lukt hem zowaar iets ontspannen weg te zakken in de bobbel van de matras. Hij schrikt van een beweging boven zijn hoofd. Wat doet ze? Zit ze op zijn hoofdkussen? In welke houding? Haar handen rusten even op zijn schouders. Ze voelen aangenaam warm. Hij opent zijn mond om iets te zeggen. ‘Sst, niet meer praten nu, ontspan je. Vertrouw op mij, geef je maar helemaal over.’ Parfum kruipt zijn neus binnen. Een bedwelmende zoete geur. Naar buiten op de eerste lentedag. Sofie verplaatst haar zachte handen naar zijn gezicht één aan beide kanten van zijn neus. Een heerlijke warmte begint zijn lichaam binnen te stromen via zijn, met haar handen bedekte, ogen. Een warme dag aan het strand, de zon vol op zijn gezicht. Een diepe zucht komt omhoog. Haar handen kruipen met tussenpozen steeds lager over zijn lichaam. Overal verspreiden ze dezelfde warmte. Hoe doet ze dat? Halverwege draait hij zich om op zijn buik. Steeds dieper wegzakkend in een dromerige trance.

Sofie sluit haar behandeling af en kijkt naar de slapende Johan. Luistert naar de kleine ronkende geluidjes. De rest komt later. Als de meesteres haar meester vindt. Op het koude lege hoofdkussen naast hem laat ze haar kaartje achter.

 

Sofie van Wonderen

Reiki Master

Wil je meer weten?

Je hebt mijn nummer.

 

Even aaien haar lippen over zijn wang. Een licht rode afdruk. Ze pakt haar laarzen en sluipt weg.