NYCEWAY

Nynke Cevik

 

LIEFDE BEN JE DAAR ALTIJD AL

 

LEESVOER VOOR HART EN ZIEL

In de kast

Eline liet haar hand langzaam langs de rij hangertjes in de kast glijden. Haar nieuwe kast. Vorige week had ze hem samen met mama uitgezocht. Een grote kast met planken voor broeken en truien en veel hangruimte. Gisteren was ze erin gekropen, helemaal tegen de achterwand aan, met haar neus tegen het hout. Ze had diep gesnoven om de kast te leren kennen. Was op haar billen naar de andere wand geschoven. Achter haar lievelingsjurk die ze helemaal vooraan had gehangen voelde ze zich veilig. Een nieuwe verstopplek waar niemand haar kon vinden.

'Iene, miene mutte', wat voor kleding zou ze vandaag aandoen. Ging ze voor opvallen of onzichtbaar zijn.

'Line, gaan we met de auto spelen?' Ze zag de hand van haar broertje door een kier in de deur steken. Zwaaiend met een rode 'dinky toy'. Hij had geleerd dat hij niet zomaar haar kamer binnen mocht.

'Ga weg, Job. Ik ben bezig. Ik kom straks.'

Eline trok een rode trui van onderop de stapel en hield hem voor haar borst terwijl ze langzaam naar het raam liep. Suus en Marian waren aan het schommelen. Soms mocht ze met hen meespelen. Hun gegil drong door het glas haar hoofd binnen.

Snel trok ze de trui over haar hoofd en deed de spijkerbroek van gisteren aan, die mama keurig over een stoel had gehangen. De stoel die nu een plekje naast de nieuwe kast had gekregen. Eline keek naar haar vingers, terwijl ze haar sok aantrok. Tom, de nieuwe jongen in haar klas had een halve duim.

'Mijn moeder vond dat ik een vieze vlek op het tapijt was en wilde me opzuigen,' had Tom gezegd. Hij lachte er niet bij. Eline moest er steeds aan denken als papa weer boos was en ze naar haar eigen duim keek.

 

Eline haalde snel het haakje van het raam toen ze het geluid van een sirene hoorde. Wat was dat ook alweer? Een brandweerauto of nee toch een ziekenauto misschien. Ze steunde met haar handen op de vensterbank en leunde zo ver mogelijk in de richting van het geluid. Haar voeten bungelden een paar centimeter boven het laminaat. Kwam hij de straat in?

'Ik ook, Line ik ook,' dook de stem van haar broertje ineens achter haar op.

Voordat ze kon zeggen dat hij niet in haar kamer mocht komen, voelde ze zijn twee handen op haar rug. Job greep haar rode trui beet en trok en duwde.

'Brand, brand,' riep hij opgewonden.

 

Een paar seconden later voelde Eline vochtig gras tegen haar wang. Het geluid van de sirene ging langzaam over in het gegil van Job. Haar arm deed erg veel pijn. Ze voelde iets zwaar drukken op haar borst. Met een paar happen vulde ze haar lichaam weer met lucht. Voorzichtig rolde ze zich op haar zij, op de arm die geen pijn deed en riep naar boven naar haar huilende broertje: 'Hou je mond Job. Stil zijn nu.' Ze hoopte dat mama niets gehoord had.

 

Langzaam stond Eline op, veegde haar kleding schoon en liep om het huis heen naar achter naar de keuken. Gelukkig was haar vader naar zijn werk. Hij mocht niet weten wat er gebeurd was. Dan werd hij weer boos omdat ze zoveel domme dingen deed.

'Waar kom jij vandaan? Ik dacht dat je boven bij Job was.' Haar moeder had haar ochtendjas nog aan.

Eline schudde haar hoofd terwijl ze haar gezicht achter haar lange haar probeerde te verbergen. 'Mama, mag ik een koekje?' zonder het antwoord af te wachten griste ze twee koekjes van de nog warme bakplaat en rende naar boven. Job lag huilend op haar bed. Ze pakte zijn hand en trok hem mee de kast in. Haar rug deed pijn toen ze tegen de achterwand leunde. Ze nam Job gevangen tussen haar benen en armen en voerde hem kruimels van hun koekjes.

'Het is ons geheim Job, tegen niemand zeggen,' fluisterde ze in de blonde krullen die tegen haar wang kriebelden.

 

Eline keek naar het eten op het bord van haar vader dat hij langzaam door elkaar prakte tot een egale massa. Hap na hap verdween de bruine brij in zijn mond. Zelf wilde ze altijd zien wat ze at. Eerst de groente en het lekkere vlees voor het laatst. Het bord van Job raakte maar langzaam leeg vandaag. Af en toe bereikte een hapje van de vork van moeder zijn half geopende mond. Haar moeder legde de vork neer en stond op om te kijken wie er onder etenstijd aanbelde. De deur naar de gang schoof langzaam weer open. Voorzichtig rekte Eline zich uit om te zien wie er aan de deur was.

'Eet je bord leeg!' schreeuwde vader plotseling. Zijn vuist belandde vlak naast de sperziebonen die ze onder de botjes van de kip had geschoven.

'Dat was de moeder van Marian. Eline waarom heb je niet gezegd dat Job je uit het raam heeft geduwd vanochtend? Ik vond het al raar dat je ineens beneden was.'

'Hou je mond mama. Stil nou,' smeekte Eline met haar ogen, met haar hele lijf. Ze wilde dat het rood van haar trui doorzichtig werd.

 

Met één grote hand maaide haar vader door de lucht, in een vloeiende beweging raakte hij eerst haar en toen Job. Aan één been werd Job over zijn schouder geslingerd, met zijn andere hand sleurde hij Eline aan haar arm mee de trap op. Voor de tweede keer die dag werd de lucht uit haar lichaam geperst. Zo lang het kon bleef Eline naar haar moeder kijken, die haar ogen bedekte met haar handen.