De-buitenlandse-vrouw-voorkant
Omslag-216-pagina

Huis verkocht, banen opgezegd. Met een volgepakte auto vertrekken we naar Turkije op weg naar een nieuw leven. We gedragen ons als jonge gepensioneerden en vullen onze dagen met wandelen, fietsen en zwemmen. Genietend van zon, zee en bergen lijkt ons werkzame leven een verre herinnering. De vrijheid bevalt goed en we schuiven het zoeken naar een nieuwe levensbestemming nog even voor ons uit.

Onze avontuurlijke emigratie naar het buitenland krijgt na een half jaar een dramatische wending. Wat ik lang heb aangezien voor lastige overgangsklachten blijkt helemaal mis te zijn: een agressieve vorm van hormoongevoelige borstkanker. Een grote tumor, op vier plaatsen uitgezaaid naar de lymfeklieren, aangemerkt als stadium vier, met een levensverwachting van drie maanden. Chemotherapie is onvermijdelijk. Ondanks een jarenlange gezonde leefstijl met goede voeding, veel beweging en spirituele groei word ik ineens geconfronteerd met een nare ziekte. Dat overkomt mij toch niet? Het enige dat ik kan doen is me volledig overgeven aan de situatie en met alle mogelijke middelen proberen beter te worden. Als patiënt in een buitenlandse ziekenhuiswereld lijkt het soms allemaal niet over mij te gaan. De kritische, buitenlandse vrouw, met de onuitspreekbare naam, past slecht in de protocollen. Met ‘steun van boven’ weet ik mijn positiviteit gedurende de periode naar herstel te bewaren en sta ik verbaasd over de kracht waarover ik blijk te beschikken.

Terug in Nederland waar we de behandeling voortzetten krijg ik te horen dat ik een medisch wonder ben. Is dat zo of heb ik precies de goede dingen gedaan?  Dit is een boek dat geschreven moest worden en een pleidooi voor een holistische aanpak in het herstelproces bij kanker.

 

De buitenlandse vrouw

Inleiding
Het land van de onbegrensde mogelijkheden


Er was eens een koningin die regeerde in ‘het land van de onbegrensde mogelijkheden’. Een klein land waar de zon bijna altijd scheen en het plafond van de hemel één van de grenzen vormde. Er werd gezond gegeten in dit land en de mensen waardeerden hun leven over het algemeen met een acht. Op een dag plaatste de paleisbode slecht nieuws op de Facebookpagina van de koningin. Zij was ziek en de bode nodigde alle onderdanen uit op het paleis en vroeg ze met ideeën te komen om hun koningin zo snel mogelijk te genezen. Na een langdurige voorselectie bleven er zes kandidaten over die hun plannen aan de koningin mochten presenteren. Zij kregen te horen dat de koningin hormoongevoelige borstkanker had gekregen die zich vanuit de borst via de lymfen een weg door haar lichaam had gezocht en ook elders was neergestreken. De paleisarts, één van de zes kandidaten, wist dit al. Hij had de koningin reeds eerder voorzichtig maar duidelijk medegedeeld dat hij weinig hoop had. De koningin weigerde dit te geloven en lachte hem luchthartig toe terwijl ze zei:


‘We zullen zien beste man, je kunt alles van mij afnemen behalve mijn hoop en vertrouwen.’


De paleisarts, die een saai baantje had omdat hij bijna nooit in actie hoefde te komen, werd nu ineens geconfronteerd met vijf concurrenten. Dit had zijn moment moeten zijn. Na een jarenlange studie was dit zijn kans om de ideale medicijn-combinatie samen te stellen om de koningin beter te maken, al leek hem dat een bijna onmogelijke opgave gezien de ernst van de situatie. Hij zag zijn naam al in gouden letters op de muur van het paleis en droomde van zijn langverwachte succes. De medicijnen zou hij in het buurland bestellen, waar hij een goedlopende fabriek kende via een studiegenoot van vroeger. Ze waren duur had hij al gezien, maar de koningin was vermogend dus geld was geen belemmering.


‘Met wie heb ik het genoegen?’, vroeg de koningin die tot verbazing van de aanwezigen blaakte van gezondheid en er uitzag alsof ze haar leven nog steeds een tien gaf.


Het kroontje op het hoofd van de koningin had moeite op zijn plek te blijven in de alle kanten opspringende krullen. Ze keek de aanwezigen verwachtingsvol aan en knikte ze vriendelijk toe.


De eerste die het woord naam was een Chinese vrouw, klein van stuk maar groot van kennis over geneeswijzen die al eeuwenlang in China werden toegepast. Ze hield een bevlogen pleidooi over naaldkunsten die de koningin zouden ondersteunen om de behandeling minder zwaar te maken en haar genezing te bespoedigen. De koningin die wel eens van acupunctuur gehoord had huiverde bij het beeld van naalden in haar mooie lichaam, maar knikte desondanks enthousiast.


‘Dank u wel voor uw heldere uitleg, mevrouw,’ zei de koningin en ze legde haar hand kort op de schouder van de vrouw, toen ze de liefdevolle blik in de donkere ogen zag.


De tweede persoon was een engel van een ongekende schoon-heid. De koningin vroeg zich af of ze haar vaker gezien had, want ze had iets bekends. Geboeid luisterde ze naar de engel die vertelde over wedergeboorte, genezende energie, het pad van de ziel, meesterschap en nog veel meer.


‘Ken geen angst, geliefde koningin,’ zei de engel. ‘Alles zal goedkomen en daarna zult u de diepere betekenis begrijpen van de reis die u nu gaat maken. Het enige dat u hoeft te doen is mediteren en contact met mij maken wanneer ik straks weer terug naar huis ga.


‘Leer mij alles over mediteren, lieve engel, want ik voel dat het belangrijk voor me is om mijn rust te bewaren op het moeilijke pad dat voor me ligt,’ zei de koningin, terwijl ze haar hartslag voelde dalen in nabijheid van de engel.


De derde aanwezige was een knappe, gespierde jongeling die zich aanbood als haar personal trainer.


‘Mooie koningin, vertrouw op mij, samen zullen we er alles aan doen om u zo snel mogelijk weer de oude te maken. Als ik zo vrij mag zijn dan raad ik u yoga aan, naast alle mogelijke vormen van beweging in de natuur van ons prachtige land. Ik zal een goed trainingsschema voor u maken.’


‘Dank je wel jongeman, ik zal mijn best doen, maar de vele jaren op de troon hebben me stijf en een beetje lui gemaakt, dus wees niet te streng voor me,’ zuchtte de koningin terwijl ze de hand van de jongen schudde.


Van de vierde persoon was de koningin al jarenlang een groot bewonderaar. Ze noemde haar ‘mijn kruidenvrouwtje’ en had al haar boeken binnen handbereik, zodat ze erin kon bladeren wanneer ze even rust vond in haar drukke leven. De koninklijke kok mocht alleen recepten maken uit deze boeken, wat altijd een feestje was, want er was keus in overvloed. Er werd alleen gekookt met pure, onbewerkte producten, vers geoogst uit de moestuin van het paleis.


‘Als ik zo vrij mag zijn, Uwe Hoogheid,’ zei de beroemde voedingsdeskundige, ‘dan raad ik u aan om voeding als uw medicijn te gebruiken. Ik weet dat u al jarenlang gezond eet, maar er zijn veel voedingsmiddelen die u extra kunnen helpen om uw hormoonevenwicht te herstellen en de kanker uit uw lichaam te verdrijven.’


De vijfde gast stelde zich voor als coach en creatief therapeut.


‘Ik weet dat u een enorme innerlijke kracht bezit, mijn lieve koningin,’ zei de kleurrijk geklede man. ‘Samen met u zal ik deze krachtbron gedurende het hele hersteltraject aanboren en zullen we mooie dingen creëren. Dit zal u helpen om u goed te blijven voelen en nog sterker te worden dan u al bent. We gaan schilderen, muziek maken, verhalen schrijven en nog veel meer. We gaan ontdekken wat u het plezier en de afleiding geeft die u nodig heeft in de moeilijke momenten,’ zei de creatief therapeut, terwijl hij zijn handen gebruikte om zijn woorden extra kracht bij te zetten.


De zesde en laatste aanwezige herkende de koningin als haar eigen paleisarts. Ze kwam hem wel eens op de gang tegen maar had hem zelden een bezoekje gebracht. Toen hij haar het recente onheilsbericht bracht was ze zo geschrokken dat ze zich weinig van het bezoek herinnerde.


‘Zoals ik u al eerder heb verteld, Uwe Hoogheid, dient u zo snel mogelijk met chemotherapie te beginnen. Daarna zullen er nog een bestralingstraject en hormoonmedicatie volgen. Ik regel dat u voor dit alles uw paleis niet hoeft te verlaten,’ zei de paleisarts zelfverzekerd. ‘Natuurlijk hoop ik voor u en het hele land, beste koningin, dat u na deze behandelingen alles weg is. Daarna moeten we beoordelen of er nog aan uw koninklijke borst gesleuteld moet worden.’


De koningin rechtte haar rug, keek de zes mensen voor haar om de beurt diep in de ogen en zei:


‘Lieve aanwezigen, ik dank jullie voor de moeite die jullie hebben genomen om mij jullie herstelplannen te presenteren. Ik ben onder de indruk. Jullie kunnen je straks bij mijn secretaris melden om de zakelijke details door te nemen. Samen met jullie wil ik deze reis maken en ik vertrouw erop dat jullie niet alleen mij maar vooral ook elkaar zullen helpen. Jullie worden het nieuwe superteam van mijn mooie land en wanneer ik genezen ben zullen jullie heel veel andere mensen gaan helpen.’ 


In mijn ideale wereld zou dit sprookje werkelijkheid zijn. Met dit boek deel ik mijn persoonlijke, spirituele reis, waarbij ik in de rol van de koningin ben gestapt. Op eigen kracht heb ik met behulp van zes belangrijke hulpfactoren de weg naar genezing van borstkanker gevolgd. Ik spreek mijn hoop uit dat deze ‘superteams’ in de nabije toekomst in de hele wereld gevormd gaan worden om mensen optimaal te ondersteunen in hun strijd tegen kanker.

 

 1 Paniek


Vlak voor onze verhuizing naar Turkije ontvang ik een oproep om mee te doen aan het bevolkingsonderzoek borstkanker. Goed dat die controles er zijn, maar ik laat het aan me voorbijgaan en meld me netjes af wegens vertrek naar het buitenland. In de maanden erna wijt ik de klachten die ik aan mijn borst begin te krijgen aan de overgang waar ik al enige tijd inzit. Mijn borst hou ik bedekt om mijn man niet ongerust te maken. Hij weet wel dat ik klachten heb en vraagt regelmatig hoe het met me gaat, waarop ik antwoord dat ik me goed voel.


Er komt een moment dat hij voorstelt om voor de zekerheid naar het ziekenhuis te gaan voor controle. Het is augustus en we zijn in ons appartement in Centraal Turkije, omdat het klimaat daar in de zomer erg aangenaam is. Voor het eerst laat ik hem mijn borst zien en zeg van tevoren dat het er akelig uitziet. Ondanks mijn waarschuwing zie ik hem enorm schrikken. Hij vraagt hoe ik elke dag naar zo’n borst kan kijken zonder me zorgen te maken. Weer leg ik uit dat deze klachten met de overgang te maken hebben en vanzelf weer over zullen gaan. Dat ik er niet overdreven veel last van heb. Samen zoeken we naar een geschikte arts in een ziekenhuis in de dichtstbijzijnde provinciestad. We belanden bij een vrouwelijke arts, gespecialiseerd in overgangsklachten. Ik maak me geen zorgen want ik ben er nog steeds volledig van overtuigd dat het normale klachten zijn. Dat ik waarschijnlijk een antibioticakuur tegen de ontsteking krijg, die daarmee zal verdwijnen. Misschien kunnen ze dan ook meteen iets aan de grotere cystes in mijn borst doen.


Onze eerste ervaring met een Turks ziekenhuis is van lang geleden. Toen onze kinderen nog klein waren heeft mijn man tijdens een vakantie een keer een ernstige keelontsteking gehad. Hij is toen volgestopt met medicijnen. We grapten later over dit medicijnbeleid, dat de keelontsteking weliswaar weg was met deze paardenmiddelen, maar dat hij daarna nog jaren last van zijn maag heeft gehad.


We worden bij de arts binnen geroepen maar zij is nog aan het bellen. In de ruimte bevinden zich twee andere vrouwen, van wie ons niet duidelijk is wat voor functie ze hebben. We leggen uit waarvoor we komen. Volgens de arts is het gebruikelijk dat er een mammografie en een echo gemaakt worden voordat zij de patiënt ziet. Mijn man vertaalt namens mij dat een mammografie niet mogelijk is omdat de borst ontstoken is. Ik word verzocht om me in de kamer ernaast uit te kleden. Wanneer ik met ontbloot bovenlijf op de behandeltafel zit komt één van de vrouwen binnen, verlaat de ruimte weer en haalt de arts erbij.  Ik zie haar duidelijk schrikken. Ze begint tegen mijn man te ratelen dat het borstkanker in een vergevorderd stadium is en dat ik meteen met chemo moet beginnen, waarna mijn borst geamputeerd moet worden. Mijn man is totaal overdonderd door de manier waarop dit nieuws gebracht wordt door een arts die volgens ons niet de expertise heeft om zulke vergaande uitspraken te doen.


We gaan naar buiten met een recept voor pijnstillers en een dubbele antibioticakuur. Geschrokken en verontwaardigd keren we terug naar huis in de overtuiging dat ze het bij het verkeerde eind heeft en haar boekje te buiten is gegaan. ’s Avonds pakken we al onze spullen in om de volgende ochtend naar ons appartement in de grote stad aan de Zuidkust te vertrekken. Daar werkt een aantal goede borstkankerspecialisten en we willen een juiste diagnose en daarbij eventuele risico’s uitsluiten. We spreken elkaar moed in door te zeggen dat het misschien erg lijkt maar dat we snel de bevestiging zullen krijgen dat het inderdaad om onschuldige klachten gaat. Het kan onmogelijk zo erg zijn als de arts ons wil doen geloven. Om de ontsteking uit mijn lichaam te krijgen begin ik aan de antibioticakuur, die ik zo lang uitgesteld heb.


Bij het afscheid, waarbij mijn schoonmoeder gewoonlijk in tranen uitbarst, is het dit keer mijn man die breekt wanneer hij zijn moeder omhelst. Dan pas komt het besef in wat voor situatie we terecht zijn gekomen en dat dit waarschijnlijk nog maar het begin is. Ook ik hou het niet droog en zo moeten we eerst elkaar troosten en daarna mijn schoonmoeder gerust-stellen, voordat we aan de lange terugreis beginnen. Waar ik alle steun heb van hogerhand en dingen weet die ik niet kan delen omdat mijn man daar niet in gelooft, snap ik dat het voor hem erg moeilijk is om aan de zijlijn te staan en machteloos toe te kijken. In de auto zeg ik tegen hem dat wat er ook verder gebeurt, ik in ieder geval niet doodga omdat ik nog een belangrijke missie te vervullen heb op deze mooie aarde.


2 Droomtoekomst


Vanaf het moment dat ik zesentwintig jaar geleden tijdens onze huwelijksreis kennismaakte met Turkije was ik verliefd op het land. In het bijzonder op de zuidkust waar de natuur zo mooi is en het klimaat in mijn ogen optimaal. In juli en augustus is het erg warm maar de rest van het jaar is als een lente waar geen einde aan komt. Oh, wat miste ik die zon in Nederland en vervloekte ik alle momenten dat ik weer eens door de regen en kou moest fietsen op weg naar school, werk, bushalte of treinstation. De herfst en winter waren voor mij steevast momenten van depressieve gevoelens, die eind oktober begonnen wanneer de klok verschoof. Ik noemde deze periode altijd ‘de vlak voor de Sinterklaastijd’ en vond het verschrikkelijk dat je met donker naar je werk ging en met donker weer thuis kwam. Nee dan die mensen die in het zuiden van Turkije woonden, die het hele jaar door naar buiten konden om op een bankje in de zon te zitten of te wandelen. Het avondleven speelde zich daar voor een groot deel buiten af, net als in alle warme zuidelijke landen, terwijl in Nederland iedereen achter gesloten gordijnen voor de televisie zat. Ik zei vaak tegen mijn man dat ik in het verkeerde land was geboren en die verdeling van het aantal zonne-uren zo oneerlijk vond.


Jarenlang riep ik:


‘Over tien jaar, wanneer de kinderen uit huis zijn, verhuizen we naar Turkije.’


We keken naar de financiële planning als we met vijfenvijftig jaar gebruik zouden maken van de vroegpensioenregeling van mijn man en droomden van een ander leven. De kloof tussen dromen en doen was echter nog behoorlijk groot. Vooral mijn man was bang de sprong te wagen. Pas toen ik via verschillende spirituele kanalen bevestiging begon te krijgen dat het nu toch echt binnenkort ging gebeuren heb ik me erin vastgebeten en niet meer losgelaten.


Huis verkocht, banen opgezegd en 15 maart 2018 zaten we bij de notaris voor de sleuteloverdracht om daarna te vertrekken richting Turkije. De auto bijna tot aan het dak volgepropt. Op het laatst moesten we nog met spoed consuminderen omdat we het aantal spullen dat we mee konden te nemen te optimistisch hadden ingeschat. Onze twee vakantieappartementen zouden nu onze nieuwe vaste woonplekken worden. Vol verwachting begonnen we aan een vijfdaagse reis naar Turkije op weg naar een nieuw leven, hoewel het moeilijk was onze jongste dochter alleen achter te laten in haar studentenflatje in Amsterdam.


Mijn soulmate leerde ik kennen toen ik vijfentwintig was. Het voelde gelijk goed samen en door omstandigheden trok hij na een aantal weken al bij me in. Ook sneller dan verwacht was ik na vier maanden in verwachting van onze oudste dochter omdat we beiden graag kinderen wilden. Met een dikke zesmaanden-buik ben ik in een zelfgemaakte trouwjurk met de liefde van mijn leven getrouwd en genoten we samen van een prachtige, zonnige trouwdag.


Mijn man is Aleviet en behoort tot een minderheidsgroepering in Turkije. Later leerde ik meer over zijn Alevitische achtergrond en hoe deze humanistische en sufistische levensovertuiging aansloot bij mijn eigen spirituele pad. De kennismaking met de familie op onze huwelijksreis in Turkije was hartverwarmend. Hoewel het vreemd voor ze geweest moet zijn, deze nieuwe buitenlandse vrouw, werd ik overal met open armen ontvangen.


Tijdens de zwangerschap bleek dat mijn man net als ik een negatieve bloedgroep heeft en dat dit daarom geen problemen voor de geboorte van ons kind op zou leveren. Pas later begreep ik hoe bijzonder dit was. Het schijnt dat een negatieve bloedgroep weinig voorkomt en een spirituele betekenis heeft. Bij Aziatische mensen heeft slechts een paar procent van de bevolking een negatieve bloedgroep. Dus het feit dat ik met mijn Resusnegatieve bloedgroep juist die ene Aziatische man had leren kennen met een negatieve bloedgroep kon geen toeval zijn. Hoewel we ook enkele moeilijke perioden in ons huwelijk hebben gekend zijn we altijd gelukkig geweest met elkaar en onze twee dochters en zijn we de laatste jaren nog sterker naar elkaar toegegroeid. Hierdoor waren we in staat elkaar optimaal te steunen in de moeilijke periode die zou volgen kort na onze verhuizing naar Turkije. 


Ook leverbaar in België

 Nyceway kvk 77856260   btw-id NL003250712B29                              Er staat copyright op alle teksten op deze site; ze mogen niet zonder toestemming van de auteur elders gebruikt worden

Zonder zelf kleiner te worden

kan men anderen doen groeien

                                                     Lao Tzu

 o